Yodจะมาเล่าเรื่องให้เพื่อนๆฟัง

ไกลเหมือนใกล้

yodstory — Sat, 02 Aug 2008 02:45:26 +0000

ทุกครั้งที่เรามองท้องฟ้าในเวลาค่ำคืน เห็นดวงดาว ที่ส่องแสงออกมา สายลมที่พัดเบาๆ กับชิงช้าตัวน้อยหน้าบ้าน อยากจะรู้เหมือนกันว่า คนที่เรารัก คิดถึง เป็นห่วง เขาจะมองอยู่เหมือนกันบ้างหรือเปล่า …..

บ่อยครั้งกับการปรับตัวให้ต้องทำไรคนเดียว ไปไหนคนเดียว มันต้องใช้เวลาเหมือนกันครับ อย่างน้อยยังดีใจครับที่โลกแห่งการสื่อสารในปัจจุบัน สามารถทำให้คลายเหงาได้ เรายังได้คุยกันเช้าเย็น มันก็เหมือนเราอยู่กันแค่ไกลระยะทาง แต่จริงๆแล้วมันใกล้กันนิดเดียว… ผมไม่รู้ว่ามีเพื่อนๆหลายคนไหมครับ ที่อยู่ในสภาพเดียวกัน ก็ขอให้ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดีเช่นกันครับ การอยู่คนเดียวบางครั้งมันก็ทำให้เราได้คิดมีสติกับเรื่องที่ตัวเองทำอยู่เหมือนกันครับ ทำให้เราวางแผนในการที่เราจะดำเนินชีวิตได้ วางแผนการใช้เงินได้ เราจะรู้ว่าพรุ่งนี้เราจะไปไหนทำไร ใช้จ่ายเท่าไหร มีเวลาให้กับตัวเองมากขึ้น ครอบครัวมากขึ้น ก็เป็นกำลังใจให้กับหลายๆคนที่กำลังตั้งตัวอยู่ครับ

เย็นแรกที่ต้องอดทน

yodstory — Tue, 22 Jul 2008 01:23:19 +0000

มีใครรู้บ้างครับ ว่าบรรยากาศช่วงไหนในแต่ล่ะวันที่อันตรายที่สุด คำตอบคือ ช่วงเย็นพลบค่ำครับ บรรยากาศในเวลานี้อันตรายสำหรับผู้ที่ อกหัก ผิดหวัง ท้อแท้ คิดถึงคนรัก เหงา มันจะนำไปสู่การคิดสั้นได้ เมื่อวาน หลังจากที่เสียน้ำตาไปทั้งวันจากความคิดถึง ปกติแล้วจะโทรได้ยินเสียงกันทั้งวัน รอคอยเสียงแรกมาก รอๆๆๆ แหล่ะแล้วช่วงเย็นก็ทำให้เกิดภาวะความเหงาหนักกว่าเดิม บ้านยังไม่อยากเข้า ถามว่าจะไปไหนไม่มีที่ไป จะติดต่อใคร ก็ไม่มีจิตใจอยากคุยด้วย ได้แต่ขับรถวนไปมาตัดสินใจจะไปบ้านแฟน เป็นห่วงที่บ้านเขา ห่วงแม่เขา แค่เห็นหลังคาบ้านก็ยังดี สุดท้ายไปครับ ได้พูดคุยกับครอบครัวเขา ในเรื่องเดียวกันมันก็ทำให้สภาวะจิตใจดีขึ้น คุณแม่เข้มแข็งดีมาก กับน้าๆ ไม่มีอาการเลย กับกลายเป็นว่าผมเองที่อาการหนัก … และในที่สุดคืนนั้นเอง ก็ได้ยินเสียงแรกที่รอคอย ชิคาโก…ถึงแล้ว กำลังเดินทางต่อไปนิวเจอร์ซี่ อย่างน้อยก็รู้สึกดีที่รู้ว่าอยู่ไหน เมื่อวานเริ่มต้น Fitnet ใช้เวลา 1 hr ก็ได้เริ่มต้นอะไรใหม่ให้กับตัวเองแล้ว อนาคตจะเป็นไงต่อไปไม่มีใครรู้ เราต้องจัดการกับตัวเราเองให้ได้ก่อน สู้ครับ….

ความทรมานที่ต้องเผชิญหน้ากับมัน

yodstory — Mon, 21 Jul 2008 05:14:01 +0000

สวัสดีครับ เพื่อนๆรู้ไหมครับ การที่เราจะจากคนรักเราไปตั้งสองปีนี่มันทรมานจัง วันนี้ผมได้เดินทางไปส่งแฟนที่สนามบินสุววรณภูมิ ตอนตี 3 เพื่อไปทำงานและศึกษาต่อที่ประเทศสหรัฐอเมริกา เศร้ามากครับ เหงาและเดียวดาย เหมือนอยู่คนเดียว ปกติแล้วชีวิตผมจะมีแต่เธอเพียงคนเดียวทั้งชีวิต เราจะติดกันเป็นตังเมทุกวัน ผมเดินทั่วสนามบินหลังจากที่ส่งเธอไปแล้ว บรรยากาศที่สนามบินถ้าใครเคยไปบ่อยจะทราบครับ ว่ามันมีทั้งรอยยิ้มของคนที่เพิ่งพบกัน และน้ำตาของคนที่กำลังจะพรากจากกันไป ผมเองก็อยากไปครับ อยากไปใช้ชีวิตที่นั่น แต่ผมได้แต่มองเพื่อนๆน้องๆหลายคนไปกัน ก็ยินดีด้วยกับหลายๆคนที่มีโอกาส ผมก็ได้แต่หวังและสร้างโอกาสให้ตัวเองเพื่อที่จะไปมัน บางคนอาจะมองว่ามันยากตรงไหนกับการไปที่นั่น พื้นเพชีวิตของแต่ล่ะคนไม่เหมือนกัน บางคนได้เดินทางเหล่านี้เป็นเรื่องปกติ แต่สำหรับชีวิตผมแล้วมันเป็นเรื่องที่ยากเอาการ ครอบครัวผมไม่มีฐานะหรือแม้กระทั้งโอกาสที่จะไปได้เลย แค่ลูกหลานจบระดับปริญญาตรีได้ก็เป็นเกียรติประวัติกับครอบครัวแล้ว ตอนนี้บอกตรงๆว่า เหงามากโชคดีที่ยังมีเรื่องวิทยานิพนธ์ ที่ยังทำให้เรามีเรื่องวุ่นวายอยู่ ก็พอทำให้คลายเหงาได้